امروز مردم اسرائیل از خود می پرسند: آیا با اینان است که ما می‏خواستیم و می‏خواهیم صلح کنیم؟ آیا با چنین افرادی، که خود را به هیچ یک از موازین انسانی و اخلاقی پای بند نمی‏بینند و کشتن زن و کودک و مرد و جوان تا این حد برایشان آسان است؟

از سالها پیش، اسرائیلیان اعلام داشتند که فلسطینی نیز انسان است، فلسطینی نیز حق و حقوقی دارد، فلسطینی همسایه اسرائیل است، عرب پسر عموی یهودی است- هر دو از نواده‏های حضرت ابراهیم هستند و باید به آنها کمک کرد از حکومت خودفرمان و کشور مستقل برخوردار گردند و در کنار همسایگان اسرائیلی در صلح و صفا زندگی کنند.

اسرائیل گروه یاسر عرفات را که فراموش شدگان تاریخ بودند، از غربت تونس به این سرزمین باز گرداند، بخشهائی از نوار غزه و کرانه باختری رود اردن را در اختیارشان گذاشت تا یک حکومت خودگردان را پی‏ریزی کنند و نخستین گام عملی را در راه برپائی دولت مستقل خویش بردارند. کمتر از دو سال پیش بود که همه اسرائیلیان و سربازان اسرائیلی به طور کامل نوار غزه را ترک گفتند و اهالی آن ناحیه را به حال خود گذاشتند. اگر سران فلسطینیان رهبران واقعی بودند، اگر لیاقت و کفایت داشتند، اگر دلشان به حال مردمانشان می‏سوخت، اگر احساس مسئولیت می‏کردند، اگر انسان بودند اختلافات خود را در گفتگوی مسالمت‏آمیز و پشت میز مذاکره حل و فصل می‏کردند- و نه با تیربار و گلوله! آیا اسرائیل می تواند با چنین افرادی به صلح و آشتی برسد؟

حکومت ديني ایران، با دیدارهای متعدد و مداوم با سران حماس و جهاد اسلامی، به آنها دستور می‏دهد صلح نکنند، وجود اسرائیل را نپذیرند و به ستیز با اسرائیل ادامه دهند- و محمود احمدی نژاد با استناد به این دستور که خطاب به حزب‏الله لبنان نیز صادر شده، به دل خود وعده می دهد که کلید شمارش معکوس عمر اسرائیل زده شده است!

خروج اسرائیل از غزه، بهترین فرصت و آزمون برای فلسطینیان بود که بتوانند سرنوشت خویش را به دست گیرند و یک حکومت نمونه برپا کنند و شایستگی نشان دهند. دنیا درگذشته به آنها پولهای کلان داده و این بار نیز حاضر بود کمکهای مالی کلان در اختیارشان بگذارد. ولی آنها به جای آن که وطنشان را بسازند، دست به اسلحه برده و به برادرکشی دست زدند.

درگذشته، همیشه اسرائیل و ارتش این کشور را متهم می‏ساختند که با فلسطینی بدرفتاری می‏کند و علیه آنان متوسل به زور می‏شود. خیلی بی‎انصافی بود- زیرا سرباز اسرائیلی در برابر افرادی از خود دفاع می‏کرد که قصد نابودی اسرائیل را داشتند- اسرائیل که هرگز خواهان نابودی فلسطینیان نبوده است.

فردای روزی که پیمان صلح اوسلو بین اسرائیل و فلسطینیان امضاء شد، كارشناسان مسائل سياسي منطقه اظهار داشتند كه که اگر این پیمان به خوبی اجرا شود و فلسطینیان اصل همزیستی مسالمت‏آمیز با اسرائیل را بپذیرند، می‏توان این نقطهء دنیا را به بهشت مبدل ساخت- می‏توان سوئیس خاورمیانه به وجود آورد. ولی این امید جهانيان نقش بر آب شد- زیرا رهبران فلسطینی ثابت کردند که شایستگی صلح و آرامش را ندارند و همزیستی مسالمت‏آمیز و دوستی برایشان یک واژهء ناآشناست.

امروز در میان فلسطینیان این دیدگاه شنیده می‏شود که ای کاش اسرائیل به نوار غزه باز می‏گشت و فلسطینیان را تنها نمی‏گذاشت. برخی دیگر از فلسطینیان علنن می‏گویند که آنان لیاقت کشور مستقل را ندارند و بهتر است یک حکومت چند ملیتی عربی بر نوار غزه حکمفرمائی کند.

مسلمن هیچ یک از این دو راه نمی‏تواند عملی باشد. هیچکس فلسطینیان را نمی‏خواهد. کشورهای عرب به فلسطینیانی که در آن سرزمینها مقیم شده‏اند، نه گذرنامه داده‏اند، نه شناسنامه و نه اجازهء اقامت دائم. آنها را همچنان آواره و محروم از حقوق مدنی نگاه داشته‎اند. ولی در اسرائیل، به عکس، آن چند صد هزار نفر فلسطینی که در جنگ استقلال اسرائیل از این سرزمین نگریختند و در خانه‏های خود ماندند، بلافاصله مقام شهروندی گرفتند، شناسنامه و گذرنامه به آنان اعطا شد و از همهء حقوق شهروندی برخوردار گردیدند. در پارلمان اسرائیل 12 نماینده دارند، یک وزیر عرب در کابینه اسرائیل دارند، یک سفیر و چند دیپلمات اسرائیلی عرب هستند.

در کدام کشور عربی، به افراد اقلیت‏های دینی و قومی امکان داده‏اند به چنین مقام و منزلتی برسند؟ آنهم در حالی که اعراب و فلسطینیانی وجود دارند که همچنان از نابودی اسرائیل سخن می‏گویند- در صورتی که اقلیت‏های دینی و قومی در کشورهای دیگر خود را بخشی از همان سرزمین می‏دانند و قصد نابودی کسی را ندارند- و تنها می‏خواهند از حقوق مساوی برخوردار باشند.

مسلمان سنی در حکومت اسلامی ایران حق برپائی مسجد را ندارد- تا چه برسد که پست وزارت و صدارت به او تفویض کنند.  تازه ادعا می کنند که اسرائیل نژاد پرست است!

پرسش آن است که فردا چه خواهد شد؟ چه معجزه‏ای باید رخ دهد که فلسطینی از فلسطینی‏کشی دست بردارد؟ اختلاف‏نظرها آن قدر عمیق و جدی است که تنها پروردگار عالم می‏داند که خونریزی چه هنگام متوقف خواهد گردید.

ما این قساوت و خونریزی را نيز در عراق هر روز شاهدیم. مسلمان عراقی، مسلمان عراقی می‏کشد! شیعه، سنی می‏کشد و سنی، شیعه را به قتل می‏رساند- و این همه بر سر به دست گرفتن قدرت. واژه‎ای که در قاموس آنان وجود ندارد واژه آشتی و مسالمت و مصالحه است. آیت‏الله خمینی نیز این واژه‏ها را مردود دانسته بود.

مشکل آن است که گروههای بنیادگرا، مطلق‏طلب و انحصارگر نیز هستند. رهبرانشان خود را فرستادگان مستقیم الله می‏دانند! و عطش خونریزی و ستیز خود را به پروردگار نسبت می‏دهند و ادعا می‏کنند که الله چنین می گوید. از دیدگاه آنان، تنها انسان روی زمین کسی است که مسلمان باشد و اسلام نسخه آنان را بپذیرد- و آن گونه که آیت‏الله احمدجنتی گفت: «دیگر افراد، حیوانات فساد کننده هستند که باید نسل آنان را برانداخت.»

شایسته است که اندیشمندان اسلامی و عرب به این پدیدهء تاسف‏بار توجه کنند و برای رفع آن راه و چاره‏ای بیاندیشند.

فلسطینی و عرب هیچ تفاوتی با یهودی و اسرائیلی، با ایرانی و پاکستانی ندارد. همه انسان هستند و همه باید فرا گیرند که در این کرهء خاکی باید در کنار هم- و در صلح و صفا زیست کننند. ولی اگر عرب و فلسطینی بلافاصله دست به تیربار می‏برد، این را باید در فرهنگ و آموزش و پرورش آنان و در سنتهای دوران جاهلیت اعراب بیابانگر جستجو کرد که در آن، مردانش به علامت قدرت و عزت، قداره به کمر می‏بندند و آن را علامت مردی می‏دانند!

به شبکه آموزش و پرورش فلسطینی بنگرید که چگونه کودکان معصوم را به خشونت و خونریزی تشویق می‏کنند و از اول روح و روان آنان را با اندیشه‏های ستیزگرایانه مسموم می‏کنند. در کتاب درسی حکومت اسلامی ایران می‏خوانیم که بزرگترین ارزش انسانی، جهاد و شهادت است. در کتاب درسی فلسطینی می‏خوانیم که تروریست انتحاری یک راست به بهشت می‎رود. کودکان کودکستانی در نوار غزه یاد می‏گیرند با صدای بلند بخوانند: «ای کاش من شهید شوم.»

به اسباب بازیهای کودکان فلسطینی بنگرید؛ خنجر و دشنه و قداره و تیربار سبک و سنگین عمده‏ترین اسباب بازی‏های آنان است و در بازی‏هایشان با مسلسل پلاستیکی، تیراندازی به سوی یکدیگر را تمرین می‎کنند. در همان حال در مکتب‏خانه‏های پاکستان و در مدارس مذهبی ایران، در نونهالان و دانش‏آموزان، نسبت به پیروان ادیان دیگر تخم نفرت و ستیز می‏کارند و ادعا می‏کنند که تنها مسلمانان انسان هستند و دیگران کافرند و نابودیشان واجب اسلامی!

تا روزی که ارزشهای واقعی انسانی از جانب رهبران تربیتی اسلامی و عربی پذیرفته و ترویج نشود، فلسطینی همچنان فلسطینی خواهد کشت و عراقی سنی، عراقی شیعه را و مسلمان طالبانی برادر افغانی خود را- و خونریزی ادامه خواهد یافت. برحال ملت هائی باید گریست که این چنین رهبران و معلمانی دارند!