نیکبختی فلسطینیان، امیدی که به باد می‏رود!

به زور اسلحه و با ریختن خون برادران مسلمان و فلسطینی خویش و کشتن زنان و کودکان برنوار غزه مسلط شده‏اند، به این امید که در آنجا اسلامستان برپا کنند.  البته محمود الزهار از سران حماس می‏گوید که در مرحلهء فعلی، هدف آنان برپائی و تحکیم پایه‏های یک حکومت فلسطینی است، و تنها پس آنکه توانستند در غزه یک جامعه ناب اسلامی برپا سازند، آنگاه است که برای ایجاد یک حکومت ناب اسلامی به سبک خلفای راشدین (و شاید خلفای اموی یا عباسی!) تلاش خواهند کرد. چه کسی به آنها خط می‏دهد؟ آنها اینهمه جنگ‏افزارهای مدرن و کشنده را از کجا آوردند؟ با چه پولی خریداری شده است؟ چگونه به دستشان رسیده است؟ چه کسی آنها را فرستاده است؟

حکومت ایران غریو شادی سر می دهد که بله، اسلام پیروز شد و گروه فتح (که روزگاری رهبر آن یاسر عرفات نورچشم حضرت امام بود) شکست خورد و رهبران آن پا به فرار گذاشتند. نمایندگان مجلس شورای اسلامی، که باید برای ایران و منافع ملت ایران دل بسوزانند، فریاد اعتراض برمی‏آورند که چرا دنیا از این پیروزی حماس ناخرسند است و آن آدم‏کشی‏ها و جنایات آن را محکوم می‏داند! مگر نه آنکه همه این خون‏ریزی‏ها (از دیدگاه آنان) برای اعتلای اسلام است!

از آیت الله صادق خلخالی نقل می‏کنند که گفته بود: ما می‏کشیم. آنکه بیگناه است یک راست به بهشت می‏رود! و آنکه تقصیرکار است به سزای اعمال خود رسیده است! حماس در نوار غزه از همین شیوه پیروی کرد و طبق سخنان محمود عباس و خبرنگاران و شاهدان عینی، افراد را از بالکون ساختمانهای چندین طبقه به هوا پرتاب کرد که یک راست به بهشت بروند. آنها به بیمارستان ریختند و مجروحین را به گلوله بستند. چه جنایتی بالاتر از این؟

در مقابل، اسرائیل همان رهبران تروریستی فتح را که تا دیروز دستور کشتن اسرائیلی را صادر می کردند، وقتی زخمی به گذرگاه کرنی رسیدند، به یکی از بهترین بیمارستانهای اسرائیل منتقل ساخت که درمان شوند و نجات یابند. افراد فتح که خواهان نابودی فلسطینیان نیستند که حماس این چنین بی‏رحمانه آنها را کشتار می‏کند- و این در حالی که نابودی اسرائیل هدف اعلام شده سازمانهای ترور فلسطینی بوده و هست!

یک خط رابط رویدادهای خونین افغانستان را از طریق عراق به نوار غزه وصل می‏کند. طالبان در افغانستان می‏خواستند به نام اسلام، تمدن و فرهنگ آن سرزمین را نابود کنند و ملت افغان را به نام اسلام به بردگی و بندگی بکشانند. در عراق، یک گروه تروریستی بین‏المللی اسلامی به یاری فدائیان صدام حسین معدوم شتافته تا از یک سو با آنچه که تهاجم فرهنگی و سیاسی و نظامی غرب نامیده‏اند رویاروئی کند- و از سوی دیگر نگذارد که شیعیان سر بلند کنند و به قدرت و عزتی برسند- و اکنون در نوارغزه گروه تروریستی حماس است که با برخورداری از یاری‏های گروه جهاد اسلامی آزادی فلسطین (ساخته و پرداخته حکومت ایران و رقیب پیشین حماس) توانسته است افراد فتح را اخراج کند و خود قدرت را بدست گیرد. ولی آیا خواهند توانست دوام آورند؟

حماس، در تلاش خود برای انجام این کودتای نظامی، از رهنمودهای بسیار حرفه‏ای برخوردار شده بود. پولی کافی و اسلحه مدرن در اختیار داشت و تسلط بر همه مراکز فرماندهی و اداری غزه را بسیار دقیق برنامه‏ریزی کرده بود که بی‏تردید بدون کمک بیگانه امکان ناپذیر بود.

حکومت ایران در دفاع از حماس و ابراز حمایت نسبت به آن، ادعا می‏کند که حماس دولت قانونی فلسطینی و گزیدهء مردم فلسطینی بود و کنار گذاشتن آن از جانب محمود عباس، یک اقدام غیرقانونی! آنها در این استدلال به همان اندازه درست می‏گویند که در مورد پنچ مامور ارشد سپاه قدس در اردبیل عراق که به اسارت نیروهای آمریکائی درآمدند ادعا کردند که آنها دیپلمات بوده‏اند و کسی حق بازداشت آنان را نداشته است.

محمود عباس به عنوان رهبر فلسطینی ها (که او نیز در انتخابات عمومی فلسطینی به این سمت گزیده شد) همه اختیارات قانونی لازم را دارد که انحلال یک کابینه را اعلام کند و دستور برپائی کابینهء دیگری را بدهد. منتها، حماس که باور دینی و اعتقادات ایدئولوژیک خود را مهمتر و بالاتر از هر قانونی می‏داند، او بود که دست به اسلحه برد و به کشتن سیستماتیک رهبران فتح پرداخت و سپس همه مراکز فرماندهی و اداری غزه را با یورش مسلحانه به اشغال خود درآورد. و اکنون، این دولت اسماعیل هنیه است که مشروعیت و اعتبار قانونی خود را از دست داده و باید منحل شود. وانگهی، نخست وزیر و دولتی که مهمترین دغدغه خاطره خود را باورهای مذهبی تعصب‏گرایانه می‏دانند و جان مردم و رنج شهروندان و سلامت زنان و کودکان کوچکترین اهمیتی برایشان ندارد، به وظیفه‏ای که از جانب مردم به آنها واگذار شده خیانت کرده‏اند و باید کنار بروند و به سزای اعمال خود برسند.

یادآوری کنیم که اختلاف بین حماس و فتح- که به برادرکشی‏های اخیر کشیده شده- از آغاز این بود که حماس اعلام داشت موجودیت اسرائیل را به رسمیت نمی‏شناسد، حاضر نیست با این کشور صلح کند و از هر طریق ممکن برای نابودی اسرائیل خواهد کوشید. آیا چنین گروهی، با چنین دولتی می‏تواند مشروعیت داشته باشد؟

از هنگام امضای پیمان صلح اوسلو بین اسرائیل و فلسطینیان در دهه گذشته، بسیار آشکار می‏بینیم که در میان فلسطینیان نیز یک جناح اسلامی بنیادگرا رخنه یافته که بیشترین هدف و دل‏مشغولیش آن است که از برقراری صلح و آرامش جلوگیری کند و نگذارد فلسطینیان سروسامان گیرند و از رفاه و آسایش برخوردار گردند و به پیشرفت و تعالی برسند. فهرست اعمال این گروه از فلسطینیان که به روی شاخه نشسته و بُن می برند تکان دهنده است: روزی که اسرائیل و فلسطینیان قرار داد صلح امضاء کردند و اسرائیل بخشهای وسیعی از نوار غزه و کرانه باختری رود اردن را به فلسطینیان سپرد، که اساس برپائی کشور مستقل فلسطینی قرار گیرد، در توافق‏ها گفته شده بود که اسرائیل به فلسطینیان امکان خواهد داد در غزه یک بندر مدرن برپا کنند و در ناحیه دهنیه یک فرودگاه بزرگ احداث شود و یک ناحیه اقتصادی مشترک در خط مرزی بین اسرائیل و نوار غزه برپا گردد که فلسطینیان جویای کار بتوانند در کارخانه‏های آن به کار بپردازند و معاش خانواده خود را تامین کنند.

اسرائیل صادقانه قصد داشت به فلسطینیان کمک کند که به حکومت خود فرمان برسند و کشور مستقل خویش را برپا سازند. ولی در عمل چه شد؟

* گروههای ترور فلسطینی به قاچاق اسلحه و مواد منفجره از خاک مصر به نوار غزه از طریق دریا پرداختند و اسرائیل ناچار شد در چارچوب سرکوب ترور بندر غزه را تعطیل کند و طرح برپائی این بندر فلسطینی متنفی گردید.

* اسرائیل به فلسطینیان کمک کرد یک فرودگاه بین‏المللی در دهنیه در نوار غزه با پولهای اهدائی کشورهای جهان برپا کنند تا بتوانند به دنیا رفت و آمد داشته باشند. اسرائیل تنها یک شرط قائل شده بود و آن اینکه برای جلوگیری از قاچاق اسلحه و جنگ افزار- که امنیت اسرائیل را به خطر اندارد- چند تن ماموران گمرک اسرائیل 24 ساعته در فرودگاه دهنیه حضور داشته باشند و هواپیماها را پیش از هر پرواز و پس از هر فرود مورد بازرسی قرار دهند. تروریستها چند بار به سوی این ماموران اسرائیلی تیراندازی کردند تا آنها بالاخره دست از کار کشیدند و احداث فرودگاه بین‏المللی فلسطینیان منتفی شد.

* در گذشته هر روز حدود 70 هزار نفر فلسطینی برای کار و امرار معاش به اسرائیل می آمدند و درآمد خوبی داشتند. سازمانهای ترور فلسطینی آن قدر قاتل و جانی و آدم‏کش در میان این افراد به خاک اسرائیل فرستادند تا بالاخره ورود آنان ممنوع گردید که موجب بیکاری و محنت این  قشر نگون بخت فلسطینی شد.

* اسرائیل در فاصله بین خاک خود و نوار غزه، در گذرگاه کرنی، یک ناحیه صنعتی برپا ساخت که کارگران فلسطینی، بدون آنکه نیازی به ورود آنها به خاک اسرائیل باشد، در این مجتمع صنعتی به کار بپردازند و هر شب به خانه‏های خود در نوار غزه باز گردند. ولی تروریستهای فلسطینی از این اقدام رفاهی نیز نگذشتند و در سالهای اخیر آن‏قدر مجتمع کرنی را هدف خمپاره‏اندازی و بمب‏گذاری و تجاوز و تعرض قرار دادند که آنجا نیز بسته شد و بیش از یک هزار کارگر فلسطینی از نان خوردن افتادند. از دیدگاه این آشوب طلبان و فتنه گران، هر اندازه که فلسطینیان بدبخت تر، تو سری خورده تر، فقیر تر و مستضعف تر باشند، آسان‏تر می توان آنها را با وعده بهشت و حوریان بهشتی و ناز و نعمت زندگی در آن دنیا بسیج کرد.

هدفشان آن است که به هر قیمت از برقراری صلح، از آشتی بین فلسطینی و اسرائیلی، بین مردمان عرب و اسرائیل جلوگیری کنند- تا به تصور خود کسی در جهان عرب و اسلام به اسرائیل مشروعیت نبخشد و آنها آسان تر بتوانند منطقه و دنیا را ببلعند. ولی در دراز مدت، آنان آب در هاون می‏کوبند! دولت حماس، اگر همچنان موجودیت اسرائیل را نفی کند و با تحریم بین‏المللی روبه‏رو باشد، هرگز دوام نخواهد آورد و بالاخره فرو خواهد پاشید. چگونه ممکن است حکومتی (حتی اگر در انتخابات آزاد بر سر کار آمده باشد) موجودیت همسایهء خود را نه تنها نفی کند- بلکه علنن بگوید که می‏خواهد آن را از راه ترور نابود سازد و هنوز هم از یاری بین‏المللی و مساعدت مالی جهانی برخوردار گردد؟

دو روز دیگر (دوشنبه) دور دیگری از گفتگوهای صلح بین رهبران اسرائیل و فلسطینیان در شرم‏الشیخ مصر آغاز می شود که سران اردن و مصر نیز در آن حضور دارند. گرچه محمود عباس تاکنون در جلوگیری از به قدرت رسیدن حماس بی‏لیاقتی و عدم کاردانی نشان داده، هنوز هم این تصور وجود دارد که اگر او و دولتش تقویت شوند، ترور فلسطینی سرکوب خواهد شد و آرامش برقرار خواهد گردید و راه به سوی آسایش و آشتی هموار خواهد گردید. آیا می‎توان این امید را باور داشت؟