آیا کاه بنزین، کمر شتر را خواهد شکست؟

اگر آمدند و بنزین را جیره‏بندی کردند، بی‎تردید دلشان برای اقتصاد ایران نسوخته است، بلکه حسابها و ملاحظات دیگری را در نظر داشته و دارند. اگر واقعا به اقتصاد ایران و رفاه مردم توجه داشتند، اینهمه دانسته و نادانسته به آن لطمه نمی‏زدند و تصمیمات غیراقتصادی نمی‎گرفتند. آنها هدفهای دیگر دارند و دلائل دیگری آنان را به این کار کشیده است.

همین دو روز پیش بود که مجلس نمایندگان ایالات متحده بررسی طرحی را آغاز کرد که به موجب آن، اگر حکومت ديني ایران به سرکشی در مورد برنامه‏های اتمی خود ادامه دهد، باید از ادامهء واردات بنزین به ایران جلوگیری کرد. همین اندیشه در پیش‏نویس طرحی که از جانب دولت بریتانیا برای ارائه به شورای امنیت، در چارچوب گسترش تحریمهای اقتصادی و سیاسی علیه حکومت ایران تهیه گردیده گنجانیده شده است.

حکومت ديني ایران تردیدی ندارد که اگر ایالات متحده و شورای امنیت تصمیم بگیرند علیه تاسیسات اتمی حکومت ایران وارد عمل شوند، یکی از نخستین اموری که فلج خواهد شد ادامه واردات بنزین از کشورهای خارجی است. حکومت ایران، 40 درصد از بنزین روزانه را از دیگران می‏خرد و بابت آن میلیاردها دلار پول می‏پردازد و قطع آن چنان هرج و مرجی در ایران به راه خواهد انداخت که اقتصاد کشور را در کوتاه‏مدت به کلی فلج خواهد کرد و در درازمدت زیانهای جبران ناپذیری به آن وارد خواهد ساخت. بنابراین، دولت احمدی نژاد باید از هم اکنون مردم را به کمبود بنزین عادت دهد و دستگاههای صنعتی و خدماتی کشور نیازهای خود را بر آن منطبق سازند.

درست است که حکومت ایران تهدید کرده که اگر آمریکا به تعرض نظامی دست بزند، ایران هم متقابلن تنگهء هرمز را به روی رفت و آمد کشتی‏ها خواهد بست و صادرات نفت منطقه را متوقف خواهد ساخت، ولی این یک تهدید توخالی و به قول غربی‏ها یک نوع بومرانگ است- زیرا دودش مستقیمن به چشم خود رژیم خواهد رفت. زیرا در حالی که برخی کشورهای عرب خود را با احتمال بسته شدن تنگه هرمز وفق داده‏اند و بخشی از نفت خود را از طریق بندر ینبوع در سواحل عربستان در دریای سرخ و همچنین از طریق سواحل امیرنشین‏های عرب در خارج از تنگهء هرمز و دریای عرب، به خارج می‏فرستند، بستن تنگهء هرمز در درجهء اول موجب قطع صدور نفت ایران می‏شود و به آسانی ممکن است کمر خود رژیم را بشکند- زیرا حدود 90 درصد از درآمد ارز خارجی رژیم از طریق فروش نفت تامین می‏شود و اگر این منبع درآمد خشک شود، اقتصاد حکومت در کوتاه مدتی خواهد خشکید و همانند کاخ کاغذی در مسیر وزش باد، از هم خواهد پاشید. بنابراین، این احتمال وجود دارد که غرب از واردات بنزین به ایران جلوگیری کند و ایران اسلامی صلاح نداند (و یا جرات نکند) تنگه هرمز را ببندد و خروج نفت را متوقف سازد.

شخص احمدی نژاد در ماههای اخیر بارها گفته است که ایالات متحده در تابستان پیش رو حمله نظامی خود را علیه ایران آغاز خواهد کرد. گوئی او بیم دارد که چنین نشود، و از این رو به بیشترین حرکات برای خشمگین ساختن آمریکا و کشاندن آن به صحنه رویاروئی و ستیز دست میزند تا هرچه زودتر این جنگ آغاز شود. احمدی نژاد در انتظار ظهور امام زمان، مهدی موعود است که هر اندازه در جهان آشوب برقرار گردد و خون بیشتری ریخته شود، ظهور او را شتاب خواهد بخشید.

بحران جیره بندی بنزین نماد برجسته سوءمدیریت سران رژیمی است که جز تهدید کردن دیگران، جز آنکه بگویند کلید شمارش معکوس عمر اسرائیل زده شده است، و جز آنکه ادعا کنند آمریکا به زودی نابود خواهد شد، و جز آنکه با گستاخی بگویند که جنایات آلمان هیتلری علیه یهودیان افسانه بوده است، و جز آنکه هذیان بگویند و کرکری بخوانند، کار دیگری بلد نیستند.

برای حکومت ديني ایران، هرگز اقتصاد مملکت، مایه دلمشغولی و موجب دلسوزی نبوده است.  به کارنامه 28 ساله آنان بنگرید و ببینید که چگونه گام به گام و سال به سال و روز به روز اقتصاد ایران را مستضعف‏تر و مفلوک‏تر ساختند- بنابراین ادعای آنان که به خاطر سالم‏سازی اقتصاد، بنزین را جیره‏بندی می‎کنند، محلی از اِعراب ندارد.

در دنیای امروز که اقتصاد به سوی جهانی شدن پیش می‏رود و خصوصی‏سازی رشته‏های مالی و بازرگانی و خدماتی و تولیدی یکی از ضرورتهای آن است، و حتی حکومت کمونیستی چین نیز در این راه پای گذاشته و دو اسبه به جلو می‏شتابد، حکومت ديني ایران در این 29 سال بیشترین بخش رشته‏های اقتصادی پردرآمد کشور را در دست بنیادهای وابسته به خود متمرکز ساخته است. بنیاد مستضعفان و جانبازان و سپاه پاسداران، امروز در ایران دو غول اقتصادی حكومت ايران هستند که سودمندترین رشته‏های بازرگانی و خدماتی و آبادانی کشور را در دست خود قبضه کرده‏اند و از آنجا که اجازهء رشد رسانه‏های همگانی افشاگر و انتقادی داده نمی‏شود، و کسی جرات ندارد در جرايد و يا از طريق گردهمايي‏ها زبان به اعتراض بگشاید، فساد مالی در این سازمانها بیداد می‏کند.

برخلاف همهء توصیه‏های کارشناسان اقتصادی، احمدی نژاد چندی پیش دستور داد بهرهء بانکی کاهش یابد، که این زهر مهلکی برای رشد اقتصادی ایران در شرائط کنونی بود. او می‏خواست به قول خود به مستضعفان نشان دهد که در فکر منافع آنان است. طرحهای شکست خوردهء اقتصادی دولت، مانند توزیع سهام عدالت و برپائی بنگاههای زود بازده، نمونهء دیگری از این رفتار مردم فریبانه و ضد اقتصادی دولت بود. در کنار آنها و حتی بیشتر از آنها، باید یادآوری کرد که بخش عمدهء درآمد نفتی ایران صرف ساختن بمب و انرژي اتم و بالا بردن توان موشکی رژیم و کمک‏رسانی به سازمانهای ترور فلسطینی و دیگر تشکلات فتنه‏گر اسلامی و عربی منطقه می‏شود. همزمان، حکومت دهها میلیارد دلار از درآمد کلان نفت را کنار گذاشته تا اگر جنگ روی دهد و مورد حمله قرار گیرد، چند صباحی ذخیره‏ای داشته باشد. دهها میلیارد دلار دیگر از این درآمد نفتی را وارد بازار نمی‏کند، زیرا بیم دارد که با اجرای سیاستهای غلط، بالا رفتن حجم نقدینگی در کشور موجب افزایش هرچه بیشتر تورم مالی شود و مردم را به شورش بکشاند و پایه‏های رژیم را لرزان‏تر سازد.